A s’estimat principal
de Na Maria Molona,
aquesta veig que li dóna
ses coques davant Nadal.
Sa Lluna cercava es Sol
tres hores antes del dia;
també jo, per mon consol,
vos cercava, prenda mia.
-Jo no sé si ve de Déu
o si són ses teves traces:
tornes vermeia, com passes;
¿que dec haver d’esser es teu?
-Si torn vermeia quan pas,
tel és ma condició.
No t’enamors de fadrina
que no muda de color.