S’altre dia una cigala
se baraiava amb un gri
i un passaforadí
amb un moscard s’afaitava
i una llagosta aplegava
es pèl amb un estorí.
Es qui va encanyissar
es canyís de sa presó,
Déu li do tant de dolor
com Sant Marçal pot curar.
Es cantar vol alegria,
i jo no en tenc, bona amor;
dins mon cor tenc tal tristor
que un carro no la duria.