Vou-verivou
vou-veriveta,
vendrà sa soneta
quan n’hi haurà prou.
Sa sogra em va dir, un dia,
que jagués, si estava gat:
i jo m’havia engatat
d’es vi que m’havia dat,
d’amagat, sa seva fia.
Un llaurador qui llaurava
a sa vorera d’un hort
va coir un ràvec tort
per dur a s’enamorada.
I s’hortolà qui cridava:
-Malbé faces, llaurador;
es ràvec de sa llavor
l’has duit a s’enamorada.