Que té de manya es ferrer
de picar damunt s’encruia!
Encara que es vei no ho vuia,
’ximateix m’hi casaré.
Sa sogra mereixeria
de calàpet fer-li brou,
perque va posar renou
allà on no n’hi havia.
Que ho som, de desgraciada,
Bon Jesús, en aquest món!
N’hi ha qui en festegen dos,
i a mi ningú m’ha cercada.