En es cantó d’En Xoroi
vaig sentir trepig darrera
i va esser una cadernera
que duia un brot de fonoi.
S’haver-me’n d’anar no planc;
només ‘ver-te de deixar.
Si no te puc alcançar,
pens que arribaré a plorar,
per tu, llàgrimes de sang.
Tan bon jove, tan bon jove…
No és tan bo vom vos pensau:
cada volta que pastau
refrescant es llevat tova.