Una cosa m’han contada
que em bastarà per mudar:
Que tu em véns a festejar
com ja ha spegat esquenada
amb una altra enamorada
que tens aquí baix de passada,
i s’amor li cerques dar.
Fé’m un pler, de no tornar,
si llavò m’has de deixar
en tenir-me enamorada.
Jo no som llebre acossada;
per això, molta vegada
m’arracon, en veure es ca.
Rafel Ginard
Cançoner Popular de Mallorca
Transcripció edició
Amoroses
Pollença
Assonant
58
IV
Amb tota sa nostra manya
vos venim a recibir.
Aquestes joves d’aquí
són ses més guapes d’Espanya.
En Francia nació un niño, ¡qué dolor, qué dolor, qué pena!
En Francia nació un niño, de padre natural,
de re mi, do re fa, de padre natural.
Por no tener padrino, ¡qué dolor, qué dolor, qué pena!
Por no tener padrino, quedó sin bautizar,
do, re, mi, do, re, fa, quedó sin bautizar.
¿Qué nombre le pondremos? ¿qué nombre le pondrán?
Mambrú será su nombre, Mambrú se llamará.
Mambrú, a los quince años, a la guerra se irá.
Mambrú se fue a la guerra , no sé cuando vendrá,
si volverá por Pascua o por la Trinidad.
La Trinidad se pasa, Mambrú no viene ya.
Subamos a la torre a ver quién lo verá.
Por allí viene un barco, noticias traerá.
Las noticias que trae dan ganas de llorar:
Mambrú ha muerto en la guerra, lo llevan a enterrar.
Lo llevan oficiales, lo llevan a enterrar.
La caja era de oro, la tapa de cristal.
Encima de la tapa, una espada va.
Encima de la espada, una corona va,
y encima la corona un ramillete va.
Allá sobre la tumba dos pajaritos van
cantando el pío, pío, cantando el pío, pa;
do, re, mi, do. re, fa, cantando el pío pa.
Senyor Déu meu Jesucrist,
Déu i homo vertader:
comanau-me molt mon bé,
que fa temps que no l’he vist.