Menjaria prunes blanques
coïdes de juriol.
Voldria que fes un sol
que te secorràs ses anques.
Com veig, mirai de ma vida,
que m’he d’apartar de vós,
no bastaran mocadors,
cara de clavell hermós,
per dar-vos la despedida.
No estic tan enamorada
que no em puga devertir:
s’amor no me danya, a mi,
perque hi sé donar passada.