Ses venes de lo cor meu
s’aprimen com una veta.
Jo som aquella animeta
perduda per compte teu.
Jo m’espant d’aquests grossers
que van pel món preguntant.
¿No sabeu que reposant
cobren força i en fan més?
Magdalena Rivetera,
m’han dit que te n’ets d’anar:
faci s’oli qui voldrà,
que te vui acompanyar
allà dellà sa Murtera.