Dematí, com vos llevau,
teniu la cara mustia;
i com ve devers migdia,
com un clavellet tornau.
Quan vaig començar a seguir,
garrida, vostros amors,
m’haguessen dit los majors
que no gustaven de mi,
i no hauria de patir
aquest turment rigorós.
Ja és hora, clavell hermós,
que us apiadeu de mi!
Jo voldria esser noguer
per fer ombra a lo teu cos;
voldria tornar més gros
per més ombra porer fer.