Jesús! Alegria meva,
¿ara em voldries fugir?
Mira la gent què ha de dir,
principalment de ca teva!
Rafel Ginard
Cançoner Popular de Mallorca
Transcripció edició
Casament. Noces. Dot
Manacor
1708
III
Com som a’s cap de cantó,
peg batut a sa guiterra:
-¿No em coneixeu, madò Serra?
Som En Jordi Carrió!
Si no estava refredada
una jove que hi ha aquí,
cantant faria venir
En Francesc, de sa llaurada.
Yo me quería casar con un mocito barbero,
y mis padres me querían monjita de un monasterio.
Una tarde de verano, me sacaron de paseo,
y al revolver una esquina, había un convento abierto.
Salieron de allí las monjas todas vestidas de negro.
Me cogieron de la mano y me metieron adentro.
Me empezaron a quitar los adornos de mi cuerpo:
pulseritas de mis manos, anillitos de mis dedos,
pendientes de mis orejas, gargantilla de mi cuello,
mantilla de tafetán y jubón de de terciopelo.
Lo que más sentía yo era mi mata de pelo.