Si per algun temps o ara
anau perduda pel món,
veniu allà on jo som,
podreu dir: “Aquí tenc mon pare”.
Perque Déu no desampara
aquells qui bons joves son.
Vivo sa república
ara més i més,
que ha llevat sa feina
an es sabaters!
Quan jo poria cantar,
que en tenia, d’alegria!
I ara, de cada dia,
mon consol és de plorar
quan jo pens i torn pensar
que no tenc lo que tenia:
ja no tenc cap fii ni fia
en sa meva companyia
que lo pugui comandar.