Jo tenc s’estimat picat.
No sé com l’he de compondre.
Jo em pens que el faria pondre
dins un covo foradat.
La mort és d’un natural,
passa per davall sa roba:
ell no deixa ric ni pobre;
sempre fa es rostoi igual.
Per batre en el món no hi ha
com ses egos ben ferrades,
que peguen unes potades
que s’era fan tremolar.