Per tu no planc, Margalida,
de cantar una cançó.
De Cristo nostro Senyor
tu seràs d’ell l’escollida.
Me’n vaig a colgar, que és vespre;
jo estic a lo teu manar.
Com me sentiràs cantar,
treu es cap a sa finestra.
-Cara de dos mil confits,
vine a dar-me una besada!
-A poc a poc, camarada!
Fins aquí serem amics!