Es vespre veuré Na Banya,
sa fia de s’estanyer,
i si no la veig, prendré,
com un bandejat, muntanya.
Sa madona sortirà
de dins sa cuina, abrigada,
i dirà a sa criada:
-Dóna-los una panada
sa més grossa que hi haurà.
D’es foc surten ses espires
d’es caliu de més endins.
Que són de purs es fadrins
que van darrera fadrines!