Com tu n’has hagut mon cos,
n’has fet altre son camí;
casi m’atrevesc a dir:
d’un petit n’has fet un gros.
Jo posar-me de dol no gos,
perque no hi trobin què dir.
Si se torna estravenir,
tu fadrina i jo fadrí,
encara hi ha aquell camí
que tu me solies dir
quan ten’anaves de mi:
-Bona nit, ramell de flors!
Eren quatre o cinc barbatxos
que es conco varen tupar.
Cabotes! no respectar
homos que duen mostatxos!
Què és això tant de renou,
que escampau tanta de murta!
En Joan de Na Bet Curta
l’han fet secretari nou.