Encara tenim ventura
que no hi hagi serraller
i, en tancar ses portes bé,
es saig passa i no s’atura.
A dins Son Sureda Pobre
ja no m’hi veuran tornar,
perque hi vaig cuidar deixar,
amb un any que hi vaig segar,
sa carn, sa pell i sa roba.
Com som a’s cap de cantó,
peg batut a sa guiterra:
-¿No em coneixeu, madò Serra?
Som En Jordi Carrió!