Fent es lloro, fent es lloro,
’ximateix hi som anat.
Don Toni Coll qui és pujat
posaren en es llevat,
perque tovàs aviat,
coixins de fuies de moro.
Ara se troba el cor meu
oprimit com una veta.
Bona nit, Francina-Aineta!
Jo som aquella animeta
perduda per lo cos teu.
¿Que no saps que m’enviares,
per devertir-me, un ca?
Per això et torn enviar
canyes d’es mateix canyar,
que, com neixen, son pintades.