Me creia que en festejar
ja no tenien talent,
i ara veig clarament
que en no estar-vos de present
no faç sinó badaiar.
Vós sou prenda dolorada
que lo meu cor feis patir;
jo vos voldria tenir
per llençol i per coixí
un any de tira arreglada,
per prenda o per criada
fins a l’hora de morir;
i si deis que no és així,
mirau que em dau a sentir
sa pena més dolorada.
Una cançó de dos mots
és molt bona d’acabar.
En començar a badaiar
ja no hi ha perills de rots.