Aquest camí de Ciutat
el tenc d’arribar a enfondir:
aquest amor no té fi,
que he posada amb En Bernat!
Mon pare poda una parra,
mon pare una parra poda,
com ve que se despampola
ja tira es pàmpol sa parra.
Una criatura pura
no acerta en lo conversar.
Una flor en el món hi ha
que a ses rels es fruit fa
i té nom de criatura.
La margalida d’estepa.