Sa mare, com la va veure
amb so cap tot arrissat,
li va fotre una pallissa,
que jamai se n’ha aixecat.
Una véia malambrosa;
com Déu vol, és amorosa;
no té fuies, no fa flor
i fa fruita saborosa.
La mar.
-Sainat de totes ses venes,
per amor, lo meu cor està.
-Vaja, Miquel, ¿com te va?
¿Quin dia m’has de contar,
si foren buides o plenes?
-Ses sis nous que em vares dar,
jo encara no els he encetades,
i les tenc tan reguardades
com si em fossen regalades
quantes dobles coronades
en tota Mallorca hi ha!