Quins darrers dies, Senyor,
si es soldats se n’han d’anar!
Ja poden considerar,
ses que hi tenen un germà,
si hi tenien s’amor!
Bartomeu, estimat meu,
tu ets sa meva alegria;
es sol no se pon cap dia
que no pensi en lo cos teu.
-A sa plaça fan ballades; mumareta, hi vui anar.
-No te’n vages, Catalina, que ton pare arribarà.-
No havia girat cantó, son pare ja era allà.
-¿Que no hi és Na Catalina? –Ha volguda anar a ballar.-
Ja és partit amb unes cordes i un garrot en cada mà.
La primera garrotada, mig morta la va deixar.
La segona garrotada, ja acabava d’alenar.
La tercera garrotada, ja ben morta va quedar.
-Adiós, Catalineta; no la hi ’gués deixada anar!
-Pots plorar Na Catalina, ja no ressucitarà!