Un dia que la’m mirava
amb comptes de coir-lè,
jo li vaig dir : -Madurè!-
perquè verda la trobava.
Jo espellava ses sabates
i no sabia per qui:
tan possible és casar-m’hí
com una moixa nodrir
una ventrada de rates.
Jo em pos a cap de cantó
de carrer que em ve de passada,
per mirar-vos, estimada,
com anau an es sermó.