Si me fos enamorada
d’un lladre o d’un traidor,
així tendríeu raó,
mu mare, haver-me avisada.
¿Perque és pobre no us agrada?
¿Que volíeu un senyor?
¿Te pensaves tornar-hí,
blanca com a flor de lliri?
Debades passes martiri:
qui no hi neix, no hi pot morir.
Jo me’n vaig damunt ses penyes
a plorar los meus dolors;
ja que no vos veig a vós,
cara de clavell hermós,
me basten ses entresenyes.