Posaria messions,
una dobla coronada,
que aqueixa rosa encarnada
amb altri té es conions.
Jo no em cansaria mai
d’estar amb tu, perla garrida.
Un favor et demanaria:
que em diguesses, Catalina,
ambe qual tens millor vida:
amb aquest o amb so d’antany.
I pagaria amb doblers
es poder-te alcançar.
Com tu no et vols explicar,
amb això vols demostrar
que es que tens t’agrada més.
Amb la cara tan hermosa,
teniu l’ànima tan agra!
Vós sou com una argelaga,
que és florida i espinosa.