De sa part de llevant surt
una estrella que mos guia.
Vós triau, i algun dia,
a agafar arreu, fareu curt.
-Deixa’m tocar, Montserrada,
sa creu que dus en es coll.
-Toca-la. No ets tot sol:
altres ja la m’han tocada.
-¿Me vols dir qui l’ha tocada,
que no siga jo es primer?
-S’argenter, quan la va fer;
mon pare, quan la’m dugué,
i jo, quan la m’he posada.
Marit, no estigues gelós
d’una fruita que no es gasta:
no és res si un altre la tasta,
mentres n’hi haja per vós.