Encara vós no éreu nada
i jo vos volia bé;
considerau, estimada,
d’aquí en envant què he de fer!
Cunyadeta, es meu germà
ha mudat d’enamorada,
perque vós, anit passada,
bona li vàreu pegar!
La lluna la bruna,
vestida de dol,
amb un tamborino
i amb un fabiol.
Ho diuen als infants tot mirant la lluna.