Es dia que em vaig casar
no vaig mirar si era pobra,
perque amb diners no se troba
voluntat, si no n’hi ha.
Un homo que no té pa
per ell, es fiis i sa dona,
s’alegra tant d’una trona
com una euveia d’un ca.
Quan En Roses era viu!
De com ell no se’n passetja.
A mi, qui malmanetja,
el me penj a sa corretja
passada en es darrer piu.