Un homo vei se’n va anar,
que en aquest món no menjava,
i s’acabà una panxada
tota de carn aguiada
i cent corteres de pa;
i de vi se va acabar
una bóta congrenyada,
i d’arròs una barcada,
i no es pogué assaciar.
Jo no m’empatx de raons
mi cap me’n vui escoltar:
tu no havies de tancar
mon germà per ses presons.
Sabeu que costa un infant
a un pare i a una mare!
Però el rei no repara
a llevar-l’hi de davant.