Amb s’amiga més lleial
que tenia, m’explicava;
davant, sa cara rentava,
i darrere m’aficava
un pam i mig de punyal.
An el sol robau claror
i a sa lluna sa tesa;
an el noble, la noblesa,
i a la neu la blancor.
-Recoranta cirerols!
¿que mos voleu escoltar?
¿Mos voldríeu regalar
una gerra o mig cortà,
l’amo, per fer bunyols?