Ses venes de lo cor meu
s’aprimen com una veta.
Jo som aquella animeta
perduda per compte teu.
Pas pena i pas trebai,
i com més trebai, més glòria;
sempre tenc dins la memòria
que no t’olvidaré mai.
L’amo Antoni d’Aireflor,
¿a on teniu sa pobila?
No té fiola ni fila,
ni en té cap, de caire bo.
Només passeja sa flor
de cap a cap de la vila.