De pensar, tenc es cap buit,
i es cor tenc de pedra mabre.
Estimat, vós conrau s’abre
i altri coirà es fruit.
En veure ses parts només,
lo meu bé, on habitau,
tanta alegria em donau,
quasi quasi, com si us ves.
Hortolana matadora,
en teniu i no me’n dau.
¿Per què no em donau sa clau
d’es jardí de sa senyora?