Deixa fer, estimadeta,
que tu la m’has de pagar
perque no em volgueres dar
es cinc dits de sa mà dreta.
M’engana que tu no sigues
cabota o mal cantador,
perque posares s’amor
damunt un canyís de figues.
Per cada unça d’amor teva,
jo te’n vull dos mil quintars.
Veiam quan arribaràs,
Joan, a sa retxa meva!