Si estaves una setmana,
estimat meu, a venir,
no trobareu damunt mi
una unça de carn humana.
Com tu n’has hagut mon cos,
n’has fet altre son camí;
casi m’atrevesc a dir:
d’un petit n’has fet un gros.
Jo posar-me de dol no gos,
perque no hi trobin què dir.
Si se torna estravenir,
tu fadrina i jo fadrí,
encara hi ha aquell camí
que tu me solies dir
quan ten’anaves de mi:
-Bona nit, ramell de flors!
Si sa meva amor du dol,
jo me vestiré de negre:
serà perque ella conega
que en no veurer-la duc dol.