Manacor, quina vila era,
on m’era alegrada tant!
Per passar un quart envant,
en tornava dos enrera.
Cosina poreu esser
per un cosí germà meu;
però, si no ve de Déu,
feines hi veig, Bartomeu,
d’aquesta flor coir-lè.
Si a Inca vos casau,
cada dijous fareu fira;
allà estareu a la mira
com a una vila real.