S’al•lota que jo festeig
té cara de pedra tosca
i resplendeix com sa fosca.
No és a dir que la braveig!
El dimoni de sa sorda
va enganar es de Son Marrano.
I En Rafel Mariano
va compondre un canterano
de rels de figuera borda.
Una cosa m’aconhorta,
i és aqueixa: en no veure’t,
m’alegra aqueix oratget
qui ve de fora Mallorca.