Em vares dir, anit passada,
que no volies tornar,
i jo vaig considerar
que el qui no ve, no se’n va:
vet-me’t aquí aconhortada.
-Juan Paraire, ¿d’on véns?
-De sa font, d’abeurar s’ase.
-Diuen que ta mare es casa
amb un vei que no té dents.
Vaig veure un carai de llop
arran de la mar salada.
Vós sou tan lletja, estimada,
com sa mascara d’un pop.