El romaní que hi ha nat
dins la garriga comuna,
cada mes té flor segura,
i en es maig, propiedat.
Sa meva al•lota passada,
quan m’enquantra, sols no es gira.
Jo li he de dir, un dia,
quina honra li he llevada.
Un ropit damunt sa mata
canta i fa s’estufat.
Jo mai m’ho hagués pensat,
que es gats duguessen corbata.