Ses joves de Vilafranca,
quan no tenen res que fer,
se’n van a un garrover
a engronsar-se a una branca.
Sa jove: com jo vos veig
que en es cap traginau s’aigo,
jo vos faria un paraigo
de sa roba que passeig.
Com sent aquesta guiterra
que em dóna la bona nit,
i estic damunt es llit,
d’enamorada que estic,
no toc amb sos peus en terra.