Mirau s’estimat si és ase,
fora s’ànima que té!
Quan tornarà, li diré
que no pos peu dins sa casa.
Sa teva cara garrida
me pareix un diamant;
me som enamorat tant,
una cosa fora mida.
Si no em vols, rosa florida,
moriré penant, penant.
Quin dia tan curt, Senyor,
trobaré passat demà,
perque sentiré cantar
de Garonda un llaurador!