Vaig p’es sol sense capell,
torn negra com una móra:
mai he vist cap dona amb coa
penjada en es cabrestell.
Com vós espigolareu,
ramellet de gran valor,
guardau-vos de sa calor
i d’es sol tot quant pugueu.
Me deis “sa nora, sa nora”;
com m’heu mester m’amoixau,
però dia de sarau
me feis sa de més enfora.